برای ت می نویسم..

خنک آن زخم که هر لحظه مرا مرهم ازوست..

وقتِ اذان بلند بلند دعا می کنم و به "هم سر" می گویم بلند بلند آمین بگوییم. هم راه خوبی است. هر دعا، یک آمین ِ هم صدا دارد. انگار که از این هارمونی ذوق کرده باشم پیشنهاد می دهم داشته های مان را هم بلند بلند بشماریم و بابت شان از خدا تشکر کنیم. یکی من می گوی م و یکی او، هر دو با هم شُکر می گوییم. شروع خوبی داریم ولی تمامی ندارد. کم آورده ایم، خیلی زود به Uncountable بودن مهربانی اش می رسیم. با تمام رودربایستی ی که با خدا داریم در اتمام مراسم ناموفق یم! اصلاً این آدمی زاد همیشه بدهکار اوست..

+ راستی این طولانی شدن شکرگزاری، این که مراسم شکرانه مان پایان نداشت، هم شُکر دارد..

++ به داشتن چنین معبودی باید فخر فروخت، باید غره شد..

   + معصوم گلی ; ٧:۳٢ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ۱٩ فروردین ۱۳٩۳
comment حرف هایَ ت ()